Obra originala, ados, kopien ama da.

Baina ama antzua da, hots, kopiagileak bortxatu egiten du,

eta Izpiritu Saindua bailitzan, ondorengo bat sortzen dio,

hori bai unibertsalki ugalkor. Kopia baita artelanaren bilakaera gorena.

Kopiaren potentzialidadeak infinito dira.

Nahi adina bider kopia daiteke kopia, eta originala usteltzera,

zaharberritze galkorrera kondenatua dago. Egia da, originalik gabe

ez legoke kopiarik, hori da sorburua. Ados. Sorburua da, baina ez besterik.

Benetako balioa duena kopia da. Kopiatua den lanak soilik merezi duelako,

kopiarena delako balioa, ez originalarena. Originala faltsuki baita originala,

milaka detaile eta erreferentziaren faltsifikazioa baino ez da obra originala.

Galkorra, ustelkorra, ahanzkorra. Kopia berriz, beti gazte, eskuragarri,

merke, bere baliogabetasunean altxor da. Originala potentzialki ez da ezer,

ez bada heriotza. Kopia, berriz, dena da potentzialki,

munduko kopia guztiak biltzen ditu bere baitan.

Sugeak engainatu omen zuen emea
sagarra eskainiaz.

Baina nork asmatu zuen sugea?

Nor, ororen ezjakin,
emearen erabakiaren zigorra jaso duena?

Erlijioa da sagarra.